تفسیر آیۀ اطیعوا الله و …

متن اصلی:
بسم الله الرحمن الرحیم
بعد الحمد لله و الثناء علیه و الصلوه و السلام علی محمد و اله.
قال الله تبارک و تعالی یا ایها الذین امنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم. ای اشخاصیکه ایمان آورده‌اید اطاعت نمایید از خداوند و پیغمبرش و صاحبان امر از ایشان.
از جمله مسلماتی که هیچ قابل شک و تردید نیست آنست که ما همه آفریده شده‌ی خدا هستیم و تمام اختیار زندگی و شئون آن از حیات و ممات و صحت و مرض به ید قدرت اوست و ما عبد صرف و بنده محض هستیم عبداً مملوکاً لایقدر علی شی. و روزی او را می‌خوریم و در ملک او سکنا داریم البته عقل سلیم حکم می‌کند که همچو بندگانی باید اطاعت کامل از همچو مولائی بنمایند و به هیچ وجه در مقام مخالفت و تمرد نباشند خصوصاً وقتیکه این مطلب هم ضمیمه شود که او ناظر بر احوال و افعال و اعمال ما است و آنچه از ما واقع می‌شود بهیچ وجه بر او پوشیده نیست پس بحکم خرد آنچه فرموده است بجا بیاورید باید بجا بیاوریم و آنچه را نهی فرموده است باید ترک کنیم و چون پیغمبر فرستاده او و نماینده او است و انچه می‌گوید از جانب او می‌گوید باید مطیع اوامر و نواهی او باشیم ما آتیکم الرسول فخذوه ما نهیکم عنه فانتهوا و چون بعد از رسول خدا (ص) ائمه هدی (ص) جانشینان او هستند و وظائف او موکول به این بزرگواران هستند پس باید در هر عصری اطاعت از ولی آن عصر و حجت آن وقت نمود و اکنون که حجت کبرای الهیه حضرت بقیت الله صاحب العصر و ناموس الدهر می‌باشد همه ما موظفیم که دست توسل به دامن فضل، لطف و مرحمت این بزرگوار بزنیم و مانند غلام حلقه بگوش و بنده زر خرید در اطاعت اوامر و نواهی او بکمال جدیت حاضر باشیم و در کردار و رفتار از این پیشوای عظیم الشان پیروی بنمائیم تا بمقصد حقیقی که سعادت ابدیه و خشنودی حضرت حق باشد نائل بشویم و این معنا را در نظر داشته باشیم که افعال و کارهای ما آنچه مطابق دستور خدا و رضای او باشد باعث خشنودی آن بزرگوار می‌شود و آنچه معصیت خدا و نافرمانی او باشد باعث اذیت و نگرانی او می‌شود پس باید کمال مراقبت و مواظبت را در افعال و اعمال خود داشته باشیم بخصوص بعد از توجه به دو نکته یکی آنکه آنحضرت حجت خدا و نماینده بر حق او می‌باشد البته قضایا بر او روشن هستند دیگر آنکه بخصوص وارد شده است که در هفته دو مرتبه اعمال مؤمنین بر آن جناب عرض می‌شوند.
و پر واضح است که افعال شنیعه و امور قبیحه که از مؤمنین که منسوب بدان بزرگوارند واقع می‌شوند باعث اذیت روحی آن بزرگوار می‌شود و اذیت‌های روحی بدتر و سخت‌تر از اذیت‌های جسمی هستند زیرا که اذیت‌های جسمی بر ظاهر پیکر بدن واقع می‌شوند ولیکن اذیت‌های روحی بر دل که رئیس اعضاء و قوام حیاه است واقع می‌شوند پس بیائید یک اندکی بخود بیائیم و پنبه غفلت را از گوش خود بیرون بیاوریم و دل مبارک آن بزرگوار را به دست بیاوریم و در تقویت دین و جلوگیری از معاصی کوشا باشیم بالجمله آن بزگوار پس از غیبت طولانی ظهور می‌نماید و دین الهی را در تمام روی زمین نشر می‌نماید و کفر و الحاد را از بین می برد و زمین را پر می‌کند از عدل و داد پس از آنکه پر شده باشد از ظلم و فساد و ازجمله کارهایی که می‌کند انتقام خود جدش را می‌کشد و در این زمان پیوسته در تأسف و تحسر است چنانچه در زیارت ناحیه دارد و لئن اخرتنی الدهور و عاقنی عن نصرک المقدور فلانادینک صباحاً و مساءً زیرا بر سید الشهدا مصائب سختی وارد آمد و بر آنها صبر نمود که ملائکه آسمانها از صبر آن بزرگوار به تعجب آمدند نمی دانم کدام یک از آن مصائب بر آن بزرگوار سخت‌تر بود ولی در کتب مقاتل دارد که آن بزرگوار در مصیبت فرزند شیرخواره‌اش خطاب به نفس قدسیه‌اش نموده و فرمود یا نفس اصبری و احتسبی فی ما اصابک.

ویرایش شده:
بسم الله الرحمن الرحیم
بعد الحمد لله و الثناء علیه و الصلوه و السلام علی محمد و اله.
قال الله تبارک و تعالی يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ ۖ(نسا 59) ای اشخاصیکه ایمان آورده‌اید اطاعت نمایید از خداوند و پیغمبرش و صاحبان امر از ایشان.
از جمله مسلماتی که قابل هیچ شک و تردیدی نیست آنکه: ما همه آفریده های خدا هستیم و اختیار تمام زندگی و شئون آن از مرگ و زندگی و صحت و مرض در دست توانای اوست و ما صرفا عبد و بنده او هستیم عَبْدًا مَّمْلُوكًا لَّا يَقْدِرُ عَلَىٰ شَيْءٍ (نحل 75) و رزق و روزی او را می‌خوریم و در ملک او سکنا داریم البته عقل سلیم حکم می‌کند که همچو بندگان باید اطاعت کامل از همچو مولائی بنماییم و به هیچ وجه در مقام مخالفت و تمرد نباشیم خصوصاً وقتیکه این مطلب هم ضمیمه شود که او ناظر بر احوال و افعال و اعمال ما است و آنچه از ما واقع می‌شود بهیچ وجه بر او پوشیده نیست پس بحکم خرد آنچه فرموده است بجا بیاورید باید بجا بیاوریم و آنچه را نهی فرموده است باید ترک کنیم و چون پیغمبر فرستاده او و نماینده او است و انچه می‌گوید از جانب او می‌گوید باید مطیع اوامر و نواهی او باشیم: وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا (حشر 7) و چون بعد از رسول خدا (ص) ائمه هدی (ع) جانشینان او هستند و وظائف او به این بزرگواران واگذار شده است پس باید در هر عصری از ولی آن عصر اطاعت نمود و اکنون که حجت کبرای الهیه حضرت بقیت الله صاحب العصر و ناموس الدهر می‌باشد همه ما موظفیم که دست توسل به دامن فضل، لطف و مرحمت این بزرگوار بزنیم و مانند غلام حلقه بگوش و بنده زر خرید در اطاعت اوامر و نواهی او بکمال جدیت حاضر باشیم و در کردار و رفتار از این پیشوای عظیم الشان پیروی بنمائیم تا بمقصد حقیقی که سعادت ابدیه و خشنودی حضرت حق باشد نائل بشویم و این معنا را در نظر داشته باشیم که افعال و کارهای ما آنچه مطابق دستور خدا و رضای او باشد باعث خشنودی آن بزرگوار می‌شود و آنچه معصیت خدا و نافرمانی او باشد باعث اذیت و نگرانی او می‌شود پس باید کمال مراقبت و مواظبت را در افعال و اعمال خود داشته باشیم بخصوص بعد از توجه به دو نکته یکی آنکه آنحضرت حجتِ خدا و نماینده بر حق او می‌باشد البته قضایا بر او روشن هستند دیگر آنکه بخصوص وارد شده است که هر هفته دو مرتبه اعمال مؤمنین بر آن جناب عرضه می‌شوند.
و پر واضح است که افعال شنیعه و امور قبیحه که از مؤمنین که منسوب بدان بزرگوارند واقع می‌شوند باعث اذیت روحی آن بزرگوار می‌شود و اذیت‌های روحی بدتر و سخت‌تر از اذیت‌های جسمی هستند زیرا که اذیت‌های جسمی بر ظاهر پیکر بدن واقع می‌شوند ولیکن اذیت‌های روحی بر دل که رئیس اعضاء و قوام حیاه است واقع می‌شوند پس بیائید اندکی بخود بیائیم و پنبه غفلت را از گوش خود بیرون کنیم و دل مبارک آن بزرگوار را به دست بیاوریم و در تقویت دین و جلوگیری از معاصی کوشا باشیم.
بالجمله آن بزرگوار پس از غیبت طولانی ظهور می‌نماید و دین الهی را در تمام روی زمین نشر می‌نماید و کفر و الحاد را از بین می برد و زمین را پر می‌کند از عدل و داد پس از آنکه پر شده باشد از ظلم و فساد. و ازجمله کارهایی که می‌کند انتقام خون جدش را می‌گیرد و در این زمان پیوسته در تأسف و تحسر است چنانچه در زیارت ناحیه دارد: فَلَئِنْ أَخَّرَتْنِی الدُّهُورُ ، وَ عاقَنی عَنْ نَصْرِک َ الْمَقْدُورُ ، وَ لَمْ أَکُنْ لِمَنْ حارَبَک َ مُحارِباً، وَ لِمَنْ نَصَبَ لَک َ الْعَداوَهَ مُناصِباً ، فَلاََ نْدُبَنَّک َ صَباحاً وَ مَسآءً زیرا بر سید الشهدا مصائب سختی وارد آمد و بر آنها صبر نمود که ملائکه آسمانها از صبر آن بزرگوار به تعجب آمدند نمی دانم کدام یک از آن مصائب بر آن بزرگوار سخت‌تر بود ولی در کتب مقاتل دارد که آن بزرگوار در مصیبت فرزند شیرخواره‌اش خطاب به نفس قدسیه‌اش نموده و فرمود یا نفس اصبری و احتسبی فی ما اصابک.