مگر می شود از شهدا سخن گفت اما از آنان که ویژگی خاصی داشتند و حاضر شدند پا در میدان جنگ با استکبار بگذارند و خود را در میان امواج خروشان حوادث بخدا بسپارند، سخنی به میان نیاورد؟ از سید علی جهان آرا همان شیرمردی که با سن کم در تاریکی و ظلمت رژیم ستمشاهی […]
مگر می شود از شهدا سخن گفت اما از آنان که ویژگی خاصی داشتند و حاضر شدند پا در میدان جنگ با استکبار بگذارند و خود را در میان امواج خروشان حوادث بخدا بسپارند، سخنی به میان نیاورد؟ از سید علی جهان آرا همان شیرمردی که با سن کم در تاریکی و ظلمت رژیم ستمشاهی بر علیه دژخیمان و جلادان پهلوی چنان خروشید که آنان طاقت رویاروئی با او را نداشتند و سرانجام او را در زندان ساواک تاریخ دوم اردیبهشت 1357 زیر شکنجه به شهادت رساندند.
یا مگر می شود صحبت از عزیز برادرمان رضا ایزدی به میان نیاورد همان شاعر شیرین سخن که با شمشیر ادبیات، ظلمت جهل را شکافت و توانست با خلق آثار زیبای ادبی حماسه ای جاودانه از خود به یادگار بگذارد. چه زیبا سرود و آسمانی شد:
آرزویم همه این است که به میخانه شوم ساغری باده کنم نوشم و پروانه شوم
جرعه ای نوشم از این چشمه ی نوش ابدی خاطر آسوده و بی دغدغه در خانه شوم
به سبکبالی مرغان مهاجر ز قفس پر و بالی بفشانم که چو افسانه شوم
و یا از احمد غدیریان مگر می شود یاد نکنیم همان جوان خوش سخن و خوش لهجه که برای ماندگار کردن خاطرات شهدا لباس خبرنگاری پوشید و توانست گزارش های خوبی از جبهه در اختیار رسانه ها و صدا وسیما قرار دهد و عاقبت رسم وفا را در این دید تا خود نیز در 27 شهریور 1360به جمع برادران ودوستان شهیدش پیوست.
نظرات