نگاهی گذرا به زندگانی آیت الله سید محمد کاظم امام موسوی

بسمه تعالی
نگاهی گذرا به زندگانی
مرحوم آیت الله حاج سید محمد کاظم امام موسوی

اطلاعات فردی، خانوادگی، اقامتی و تحصیلی
ایشان فرزند آیت الله سید محمدعلی امام ، متولد شهرستان شوشتر در سال 1309 هجری شمسی می باشند که در شهرهای شوشتر و تهران برای سکونت اقامت داشته اند. تحصیلات خود را عمدتاً در شوشتر سپری نموده و اساتید ایشان علمائی چون آیت الله سید محمد علی امام (ابوی معظم له) آیت الله آقا سید مهدی آل‏ طیب، آیت الله آقا سیدعبدالسلام آل طیب ، آیت الله حاج سیدمحمدحسن آل طیب، آیت الله حاج سید محمد موسوی جزایری و علامه حاج شیخ محمد تقی شیخ شوشتری بوده اند.
تبدیل مجلس تجلیل از شاه به مجلس تجلیل از حضرت امام خمینی
در سال 1342شمسی در مجلسی که توسط فرماندار وقت شوشتر و به منظور تجلیل از شاه برگزار شده بود، ایشان را که سخنران شاخص شهر بودند برای سخنرانی دعوت نموده بودند که ایشان آن مجلسی رسمی را به مجلسی در تجلیل وحمایت از حضرت امام خمینی و انقلاب ایشان و علیه دستگاه ظلم تبدیل کردند. پس از سخنرانی، بلافاصله دستگیر و در نیروی انتظامی شهر بازداشت شدند که حمایت های بی‏دریغ علما وبویژه حضرت آیت الله حاج سید محمد حسن آل طیب، مسئولین مربوط را مجبور به آزادی ایشان نمودند.
خدمات پس از انقلاب اسلامی
ایشان از طرف مردم شوشتر برای دو دوره ی مجلس شورای اسلامی ( دوره های دوم وسوم) ایفای نمایندگی نمودند. بعد از آن در قسمت رسیدگی به شکایات مردمی نهاد ریاست جمهوری مشغول به خدمتگزاری شدند. سپس به دانشگاه آزاد اسلامی رفته و ضمن تدریس، در سمت مدیریت بخشی از آن انجام وظیفه نمودند.
تقدیم شهید به انقلاب اسلامی
در جریان جنگ تحمیلی فرزند بسیجی 17 ساله ی خود سید محمد رضا را با رضایت کامل خود و والده مکرمه اش، راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل نمود. سید محمدرضا طبق پیش بینی خود در تاریخ 21/2/61 در جهت آزاد سازی خرمشهر مظلوم و قهرمان، در شلمچه، در عملیات بیت المقدس به درجه ی رفیع شهادت نائل آمد.
واجب بودن اعزام به جبهه همانند واجب بودن خواندن نماز
بعضی از بستگان با دلسوزی ویژه، به ایشان اظهار داشتند: “شما باتقدیم شهیدتان به اسلام و انقلاب ، سهم خود را به آن ادا کرده اید، خوب است مانع رفتن سایر فرزندان به جبهه شوید”. ایشان در پاسخ در کمال رشادت و سربلندی فرمودند: “امام (خمینی) رفتن به جبهه را واجب فرموده اند، لذا همانطور که نمیتوانم مانع نماز خواندن آنها شوم، نمیتوانم مانع جبهه رفتن آنها شوم”.
اتّکا به خود و شکیبائی در برابر سختی ها
در تمام دوران زندگی خود، درسخت ترین حالات و تنگناهای سخت زندگی، توکل خود را نسبت به ذات اقدس الهی از دست نمی دادند.
در مقابل حوادث و گرفتاری ها به شکل عجیبی صبور و بردبار بودند. نسبت به آن دسته از حوادث که جنبه ی قضا و قدر الهی داشته تسلیم محض بودند.
بارها و بارها اتفاق می افتاد که جهت راحتی فرزندان بدون اینکه آنها متوجه شوند خود اقدام به خرید مایحتاج خانه می‏کردند و یا بدون اینکه همسرشان متوجه شوند اقدام به پخت وپز می نمودند.
دغدغه حل مشکلات مردم و محرومین
نسبت به حل مشکلات مردم خصوصا محرومین بزرگوار، حرص و ولع عجیبی داشته لذا در این راه حقیقتاً سر از پا نمی شناختند و همه زندگی خود را با افتخار و لذت کامل فدای این امر مقدس نمودند. مقید به دستگیری از فقرا و رسیدگی به محرومین بودند. مدام بخشی از زندگی ایشان در خدمت این قشر از بندگان صالح الهی بود واین امر را بالا ترین لطف و عنایت خدایی میدانستند و از این بابت لذت می بردند. همیشه بخشی از خانه ایشان جهت جهیزیه دختران بی سرپرست یا مستمند و یا بابت مایحتاج مستمندان عزیز و گرامی اشغال بود.
در دورانی که ایشان در مجلس بودند، مردم بی پناه از حوزه های مختلف انتخاباتی و از شهر های گوناگون که جهت حل مشکلاتشان از ادارات و غیر ادارات به نمایندگان خود مراجعه می کردند، بسیاری از مواقع جهت حل مشکلاتشان توسط نیروها و کارمندان مستقر در مجلس به حضرت آیة الله امام موسوی رهنمون می شدند.
پذیرفتن سرپرستی ایتام و اطفال بی خانمان
ایشان در طول عمر شریف خود دائما اطفالی را جهت نگه داری و سروسامان دادن به منزل شخصی می آورده و کلیه امورآنها اعم از خورد و خوراک، پوشاک، تحصیل و نهایتا ازدواج و رسیدگی های پس از ازدواج انها رابه عهده می گرفته و در طول سال های نگهداری در حکم فرزندانی مانند سایر فرزندان خود بودند. این رویه تا زمان ارتحال ایشان ادامه داشته است.
این عالم ربانی و پدر شهید پس از مدت ها پذیرش رنج بیماری، در بیست وسوم اردیبهشت سال 1397 دعوت حق را لبیک گفته و در مراسم با شکوهی از منزل خود مورد تشییع علاقمندان، مؤمنین و بستگان قرار گرفت .